| Gewone slobkousbij - Macropis europaea |
Pagina bij www.zoekkaartwildebijen.nl |
|
 |
 |
 |
| Habitus: Kleine/middelgrote (8-10 mm), gedrongen, weinig behaarde bijen. Het achterlijf is ovaal, zwart, sterk glanzend en met witte haarbandjes aan op het einde van de laatste tergieten. Voorvleugel met 2 submarginale cellen; top van de radiaalcel versmald en raakt de vleugelrand. Vrouwtje: Gezicht zwart; zwarte en witte verzamelharen op de achterpoten, waarmee ze naar verhouding tot het lichaam zeer grote hoeveelheden stuifmeel verzamelen. Aan de witte, korte borstelvormige beharing op hun achterpoten die zeer contrasterend zijn met de rest van de poten heeft deze bij zijn naam te danken; de eerste 2 tergieten van het achterlijf nauwelijks weinig zichtbaar gepuncteerd. Mannetje: gezicht geel, lichaam vrijwel kaal, achterpoten verdikt; de eerste 2 tergieten van het achterlijf duidelijk gepuncteerd. In Nederland komen 2 soorten voor. De gewone slobkousbij is buiten de kustprovinicies vrij algemeen en de bruine slobkoustbij uiterst zeldzaam. |
|
|
| Vliegperiode: half juni-eind augustus. |
| Nesten: in de grond tussen/ de begroeiing. |
|
| |
| --- |
| Bloembezoek: grote wederik; het vrouwtje verzamelen stuifmeel en plantaardige olie voor het broed. Zowel de vrouwtjes als de mannetjes bezoeken voor nectar een reeks van planten, onder meer: akkerdistel, wolfspoot, grote kattenstaart, kale jonker, echte valeriaan, gewoon biggenkruid, watermunt; mannetje bezoeken ook exotische tuinplanten als als Eryngium agavifolium en Kalimeris. Mannetjes gebruiken de bloemen van grote wederik ook als schuil- en slaapplaats, maar ook andere planten komen hiervoor in aanmerking. Zo wordt scherpe boterbloem niet alleen voor nectar bezocht, maar wordt ook als schuilplaats gebruikt voor als het weer tijdens het vliegen omslaat. |
| Milieu: grensgebied van natte en drogere milieus, vaak op plekken met een opmerkelijk hoogte verschil zoals greppels, vijverkanten, in zandafgravingen, spoorweggreppels. tuinen, zomen langs houtige begroeiingen. |
| Voorkomen in Nederland: vrij algemeen op de vochtige pleistocene gronden (het midden en oostelijke deel van Nederland). |
| Vestiging in het stedelijk gebied: een van de van de bijen waarvan met grote zekerheid vast staat dat die niet in het openbaar groen voorkwam. Vóór 1990 kwam grote wederik langs vijvers incidenteel voor (Koster, 1989). Het is gebleken dat de soort zich binnen twee jaar kan vestigen en naar mate grote wederik toeneemt, zich snel kan uitbreiden onder meer in Apeldoorn, Barneveld, Ede, Deventer en Veenendaal. (Koster 1999, 2000). Langs spoorwegen kwam de soort vóór 1990 talrijk voor (Koster, 1991) de vegetatie in spoorweg greppels werd hier grotendeels met rust gelaten. Op zandige bodem in het landelijke gebied, is grote wederik de laatste 10 jaar sterk toegenomen. Doordat de vegetatie hier vroegtijdig of zelfs twee maal per jaar wordt gemaaid, is slobkousbij vaak afwezig. |
| Meer fotos en informatie: |
| http://www.soortenbank.nl/soorten.php?soortengroep=insecten&id=862 |
| http://www.tierundnatur.de/wildbienen/eb-macro.htm |
| http://www.jikkeveltman.dds.nl/album/bijen/slobkous.htm |
| Grote wederik - milieu voor slobkousbij |
| Slobkousbij in de tuin |
| |
| |
| |
| Slobkousbij (vrouwtje) - met zwartwitte haarpatroon op de achterpoten |
Scrol of klik -- Terug naar top |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
| Slobkousbij - Macropis europaea: haarbandjes op het glanzende achterlijf zijn goed zichtbaar |
Scrol of klik --- Terug naar top |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
| Het weer is omgeslagen en scherpe boterbloem wordt gebruikt als schuilplaats |
Scrol of klik -- Terug naar top |
|
 |
| |
| |
| Een vrouwtje overvallen door een donkere lucht in een "slaap'houding |
Scrol of klik -- Terug naar top |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
|
 |
| |
| |
| Een vrouwtje op Eryngium agavifolium (Kruidenhof Buitenpost) |
Terug naar top |
|
 |
| |
| |
| |
